Zapoznanie się z warunkami próby nawijania drutu na trzpień w celu określenia własności plastycznych, niejednorodności materiału, jakości przylegania nałożonej powłoki ochronnej, wykrycia wad powierzchniowych
Próbki stanowią odcinki drutu o długości wystarczającej do wykonania próby, tj. odpowiadającej liczbie 5-10 nawinięć zwojów drutu na trzpień (Rys.1).
Nawijanie powinno przebiegać tak, aby zwoje drutu ściśle przylegały do siebie i tworzyły linie śrubową. Średnicę trzpienie
D ustala się w zależności od gatunku drutu i jego przeznaczenia.
Rys.1 Próba nawijania drutu
Bywa, że rolę trzpienia odgrywa sam badany drut. Drut nawija się na trzpień ze stałą prędkością (najwyżej jeden obrót na sekundę) tak, aby nie powodować nagrzewania próbki w stopniu wpływającym na wynik próby.
Dla zapewnienia ścisłego ułożenia zwojów obok siebie dopuszcza się stosowanie obciążenia końca próbki siłą powodującą naprężenia nie przkraczające 20% wytrzymałości na rozciąganie badanego drutu.
Próba powinna być przeprowadzona w pomieszczeniach o temperaturze od 20 C do 5 C. Wyniki próby uważa się za dodatni, jeżeli próbka po nawinięciu na trzpień nie wykazuje pęknięć. Oględziny próbki przeprowadza się nieuzbrojonym okiem.
